Jedno słowo zmienia miejsce
Prosisz: „Połóż piłkę pod krzesłem”, a dziecko kładzie ją na siedzisku. Zamiast powtarzać polecenie, pokaż oba miejsca: najpierw na siedzisku, potem pod krzesłem. Zostańcie przez chwilę przy tej jednej różnicy.
Przyimki można ćwiczyć podczas krótkiej zabawy z przedmiotami. Jeśli chcecie przenieść zabawę na ilustracje, masz do wyboru m.in. karty z ruchomymi obrazkami i etykietami albo plansze mieszkania z żetonami.
Zobacz karty PrzyimkiPorównaj dwie pomoce ↓
Co kupić do konkretnej pracy?
Etykiety do zdań czy przedmioty na planszy pokoju?

Przyimki. Karty ćwiczeń
- 20 kart A4
- 44 obrazki
- 60 etykietek
Ruchome obrazki pozwalają pokazać położenie przedmiotu na karcie. Etykietki służą także do uzupełniania zdań. Zestaw opracowała Aleksandra Wianecka.
Przyda się, jeśli chcesz łączyć wykonywanie poleceń z układaniem obrazków i zapisanych odpowiedzi. Arson opisuje tę pomoc jako materiał dla osób z trudnościami komunikacji językowej.
Sprawdź karty Arson
Pucio. Gdzie to położyć?
- 6 plansz pomieszczeń
- 36 żetonów
- stojące postacie
Dziecko umieszcza przedmioty w pokojach rodziny Pucia. Wydawca podaje wiek 2–6 lat. Autorka: Marta Galewska-Kustra, ilustracje: Joanna Kłos.
Przyda się, jeśli dziecko lubi urządzać pokoje i przestawiać przedmioty, a Ty chcesz przy tej okazji rozmawiać o ich położeniu. Oznaczenie wieku nie określa, ile pomocy będzie potrzebować konkretne dziecko.
Sprawdź zestaw PuciaTo różne materiały, a nie oficjalny pierwszy i drugi poziom jednej serii. Przed wyborem ustal, czy zależy Ci na swobodnym układaniu scenki, czy także na etykietach wyrazowych. Ceny i bieżące terminy realizacji sprawdzisz na kartach sklepu.
Zanim kupisz pomoc
Jedna piłka, pudełko i krzesło
Wybierz przedmiot, którego nazwę dziecko zna, oraz proste polecenie. Nie zaczynaj od wszystkich przyimków. Poniższy przykład jest propozycją redakcyjną do wykonania z własnymi przedmiotami.



Ilustracje fotorealistyczne wygenerowane przez AI. Pokazują domowy przykład; nie przedstawiają zawartości oferowanych zestawów.
Najpierw sam wykonaj czynność: „Piłka jest w pudełku”. Wyjmij ją i zaproponuj: „Teraz Ty włóż piłkę do pudełka”. To dwa różne sformułowania: pytając gdzie?, mówisz o miejscu, a polecając włożenie do pudełka — o kierunku ruchu. Nie wymagaj, żeby w każdej wypowiedzi dziecko używało tego samego słowa.
Gdy chcesz porównać „na” i „w”, użyj ponownie piłki oraz pudełka. Nie zmieniaj równocześnie przedmiotu, pojemnika i treści polecenia. Łatwiej wtedy zobaczyć, na co dziecko odpowiada.
Rozumienie i mówienie to dwa zadania
Najpierw pokaż miejsce, potem zapytaj „gdzie?”
Zademonstruj
Połóż piłkę na pudełku. Powiedz krótko: „Piłka jest na pudełku”. Zostaw czas na obejrzenie, zamiast od razu przechodzić do pytania.
Zaproponuj wykonanie
Podaj piłkę: „Połóż piłkę na pudełku”. Sprawdzasz odpowiedź w działaniu. Nie musisz dodatkowo prosić o powtórzenie całego polecenia.
Nazwij to, co zrobiło dziecko
Jeśli położyło piłkę wewnątrz, powiedz: „Teraz piłka jest w pudełku. Pokażę Ci: na pudełku”. Wróć do demonstracji bez serii pytań o tę samą pomyłkę.
Zapytaj o miejsce
Gdy dziecko chce mówić, zapytaj: „Gdzie jest piłka?”. Wskazanie też przyjmij jako udział w zabawie. Jeśli usłyszysz samo „pudełko”, rozwiń: „Tak, piłka jest w pudełku”.
Zwróć uwagę, co dziecko robi samodzielnie: wykonuje polecenie, dobiera obrazek czy odpowiada słowami. Dziecko może radzić sobie z jedną czynnością, a potrzebować wsparcia przy innej. Jedna zabawa nie daje podstaw do oceny rozwoju językowego.
Jak przejść do kart?
Od przedmiotu do ruchomego obrazka
Przygotuj jedną kartę i jeden potrzebny obrazek. Najpierw obejrzyjcie scenkę i nazwijcie to, do czego będziesz się odwoływać. Jeśli dziecko nie rozpoznaje ławki, polecenie z ławką będzie zawierało dodatkową trudność.
W zestawie Arson można umieszczać plakietki w różnych miejscach karty. Dopiero po odpowiedzi obrazkiem dołóż etap z etykietą, jeśli odpowiada Waszemu celowi pracy. Nie trzeba od razu używać wszystkich materiałów z teczki.
Etykiety mają sens wtedy, gdy w Waszej pracy potrzebny jest również zapis odpowiedzi. Jeśli chcesz wyłącznie układać przedmioty w pokojach i o nich rozmawiać, plansze Pucia będą bliższe temu sposobowi zabawy.
Zabawa pokojem Pucia
Rozłóż jeden pokój, nie całe mieszkanie
W „Gdzie to położyć?” jest sześć plansz pomieszczeń, do których przyporządkowano po sześć żetonów. Wybierz jedną planszę i obejrzyjcie jej przedmioty. Potem dołóż żeton, który rozpoznajecie, i nazwij miejsce jego położenia.
„Teraz Ty powiedz, gdzie położyć”
Najpierw dorosły wydaje jedno polecenie. Potem możecie zamienić role: dziecko wybiera miejsce, a dorosły przesuwa żeton. Jeśli dziecko wskazuje zamiast mówić, nazwij to miejsce i wykonaj jego pomysł.
Nie oceniaj każdego ustawienia jako „dobrze” lub „źle”. Jeśli prosisz o wykonanie konkretnego polecenia, sprawdzaj jego treść. Jeśli dziecko swobodnie urządza pokój, pozwól mu zdecydować, a rozmowę oprzyj na tym, co ułożyło.
Wydawca opisuje m.in. położenia na stoliku, pod krzesłem i w pudełku. Zanim wydasz własne polecenie, sprawdź, czy na wybranej planszy jest pokazany odpowiedni obiekt i czy miejsce pozostaje widoczne. Samo przesuwanie postaci po mieszkaniu może być też zabawą bez zadawania pytań.
Gdy odpowiedź zależy od podpowiedzi
Ręka dorosłego wskazuje wynik
Podczas pokazywania to naturalna pomoc. Przy kolejnej próbie odłóż ręce i zobacz, czy dziecko wybiera miejsce po samym poleceniu. Nie mieszaj tych dwóch sytuacji w ocenie zadania.
Powtarza słowo, ale nie zmienia miejsca
Wróć do przedmiotów i wspólnego ruchu. Samo powtórzenie „pod” nie pokazuje jeszcze, czy dziecko rozumie tę relację.
Gubi się w długim zdaniu
Zamiast prośby z dwoma przedmiotami i kilkoma miejscami użyj jednego polecenia. Dopiero później zmieniaj liczbę elementów albo szczegółowość scenki.
Którą pomoc wybrać na teraz?
Arson: gdy potrzebujesz dużych kart, ruchomych obrazków oraz etykiet do odpowiedzi. Sprawdź, czy właśnie taki sposób pracy pasuje do zadania ustalonego z nauczycielem lub logopedą.
Pucio: gdy chcesz oprzeć zabawę na mieszkaniu, przedmiotach z codziennego otoczenia i ustawianiu postaci. To inna organizacja materiału; większe pudełko nie oznacza automatycznie wyższego poziomu.
Najpierw własne przedmioty: gdy dopiero sprawdzasz, czy dziecko rozumie różnicę między położeniami. Piłka, pudełko i krzesło wystarczą do pierwszej próby. Zakup pomocy ma dać nowe ilustracje i gotowy materiał do dalszej pracy.
Pytania przed zakupem
Czy do zabawy trzeba umieć czytać?
Układanie przedmiotów i obrazków nie wymaga czytania. Etykiety w zestawie Arson stanowią dodatkowy materiał, z którego można skorzystać na odpowiednim etapie. Dorosły powinien wcześniej zapoznać się ze sposobem pracy opisanym przez wydawcę.
Czy karty Arson mają taki sam zakres wieku jak Pucio?
Nie należy przenosić oznaczenia 2–6 lat z Pucia na inny produkt. Arson opisuje zastosowanie terapeutyczne zestawu bez takiego samego przedziału wiekowego. Dobierz go do potrzeb i sposobu pracy, nie do wieku podanego przy drugim pudełku.
Czy trzeba ćwiczyć wszystkie przyimki naraz?
Nie. W naszej propozycji zaczynacie od jednej relacji i prostego polecenia. Kolejne położenie wprowadź wtedy, gdy chcecie zmienić zadanie. Nie ma obowiązku wykorzystania całego zestawu w czasie jednego spotkania.
Czy zdjęcia pokazują wnętrze zestawów?
Zdjęcia produktów pokazują okładkę teczki Arson i opakowanie Pucia. Opis zawartości sprawdziliśmy u wydawców. Fotorealistyczne scenki z piłką są ilustracją AI domowej zabawy, a nie dokumentacją produktu.
Dodaj komentarz